’s Avonds kennis gemaakt met onze gids Edi. De spullen (pieps, etc.) werden uitgedeeld en gecontroleerd. Daarna met zijn allen pizza gegeten.

Zondag 29 maart: (start zomertijd)

De lift naar Furi gepakt en vandaar begonnen met de tocht. Vanwege het slechte weer niet vanuit Schwarzsee kunnen vertrekken. In eerste instantie konden we niet verder, omdat ze lawines af wilde laten gaan. Vanwege de mist konden de helikopters niet vliegen, zodat we uiteindelijk wel konden starten, nadat er door onze gids contact was geweest dat wij in dat gebied zouden lopen. We moesten wel meteen in een stevig tempo doorlopen. We kwamen op tijd aan in de Schonbielhutte op 2694 meter. Behalve twee Duitsers waren wij de enige aanwezigen. Lekker gegeten, maar in de hut helaas erg koud. Het is niet warmer dan 10 graden geweest, omdat ze de kachel niet aanmaakte. Waarschijnlijk omdat de groep zo klein was.



Maandag 30 maart:

’s Ochtends vroeg op. Het weer is goed geworden. We hebben een mooi uitzicht over de Matterhorn. Voor het eerst een stukje skiën. De Tete Blanche (3710 m) beklommen. Boven een erg mooi uitzicht over vele bergtoppen. Daarna afgedaald en onze weg vervolgd naar de Cabane de Bertol. Een erg mooie hut, hoog op de rotsen gebouwd. Skidepot gemaakt en vervolgens een laatste stukje langs kettingen omhoog. Mooie ondergaande zon kunnen zien, met een mooie lichtroze gloed op de besneeuwde bergtoppen.



Dinsdag 31 maart:

Eerst voorzichtig langs de kettingen naar beneden geklauterd, ski’s aangedaan om eerste een stukje terug te skiën over de zelfde route. Vervolgens een mooie route naar de Tete Valpelline. Daarna een mooi stukje door redelijke poedersneeuw kunnen skiën. Vervolgens onze tocht vervolgt naar de onbemande Refuge des Bouquetins (2980 m). Kachel aangemaakt, voldoende hout gekliefd en vervolgens onze van thuis meegebrachte maaltijd bereid. Eindelijk wordt de rugzak iets lichter. Overigens hebben we daar verschillende knooptechnieken geleerd en oefeningen gedaan.
’s Avonds begon het wat bewolkter te worden. We hadden voldoende ruimte, aangezien er geen andere toerskiërs meer waren gekomen.



Woensdag 1 april:

Helaas niet zo goed weer maar, zoals we gehad hadden. Uiteindelijk toch de Punte d’Oren beklommen. Op weg daar naartoe behoorlijke windstoten van rond de 80 km/u. Op de top trok het gelukkig een beetje open en was het vanwege bijna windstilte behoorlijke warm. Eerst een stuk naar beneden geskied. Kunnen lunchen in de zon. En vervolgens verder afgedaald naar Rifigio Prarayer in Italië. Een erg mooie en ruime hut met voor het eerst de mogelijkheid op je te kunnen wassen/douchen. We waren er al behoorlijk vroeg, zodat iedereen wat uit kon rusten. Heerlijk gegeten.



Donderdag 2 april:

Zilla besluit om verder niet mee te gaan. Ze had al wat last van haar knie, maar bleek ’s ochtends zo opgezwollen te zijn dat ze besloot om met het openbaar vervoer terug te gaan naar Zermatt. Vandaag zou ook de langste dag worden met enige tijdsdruk. We moesten namelijk voor 16:00 aankomen in Breuil om op tijd de lift te kunnen nemen naar Rifugio Theodul. Om 6:00 zouden we vertrekken. Het werd een kwartiertje later. Met onze hoofdlamp de eerste meters afgelegd. We kwamen ruim op tijd aan in Breuil. Het laatste stukje zouden we met de bus doen. Deze reed ons helaas voorbij. Gelukkig wilde een hotel eigenaar vlakbij ons voor 10 euro naar Breuil brengen. Voor het eerst weer in de “bewoonde wereld”. Wat gegeten (pizza / hamburger) voordat we met de lift naar boven zijn gegaan. Daar afscheid genomen van Piroska. Zij moest namelijk ’s avonds met de trein weer terug naar Nederland. Wij zijn vervolgens naar de Rifugio Theodul gegaan.

Vrijdag 3 april:

’s Ochtends afgedaald in de vers gevallen sneeuw naar Trockener Steg om daarna met de eerste lift naar 3800 meter te gaan. Het is erg mooi weer, enigszins tegen de voorspellingen in. Vervolgens hebben we de Breithorn (4160 m) beklommen. Vanwege de hoogte nog redelijk

vermoeiend. Mooi uitzicht over de toppen. Vanwege het heldere weer kon je erg ver kijken. Het eerste stukje over een vrije steile kwam afgedaald, waarna we een zeer mooie afdeling konden maken in werkelijk fantastische poedersneeuw. Iedereen was dan ook enigszins euforisch. Lager aangekomen werd de sneeuw zwaarder. Voorzichtig zijn we verder afgedaald naar Zermatt. Het laatste stukje door en onder een gletsjer was indrukwekkend. Voor Hotel Bahnhof zijn we Zilla weer tegengekomen. Nog wat bijgepraat. Een drankje gedronken. Edi heeft de evaluatie formulieren ingevuld en iedereen uitgebreid beoordeeld. Vervolgens afscheid genomen. Zelf ben ik nog enkele dagen gebleven om te skiën. Ook toen was het fantastisch weer.
Al met al is het een fantastische tocht geweest. Qua conditie kon iedereen gelukkig goed meekomen. Binnenkort hebben we nog een reünie om onder andere nog foto’s uit te wisselen.